Thoughts in life, reality and expections

Travel, work, lakwatsa, aral, friends and family. These are the things that always on my mind. Gising sa umaga, pasok sa work kahit walang breakfast. Turo at admin work maghapon. Chill sa gabi kung may pera pero most of the time, isip ng thesis proposal at deadlines. Listen sa problema ng ilang friends at priorities para sa #fambam. Sa sobrang busy ko parang may nakakalimutan na ata ako.

14681062_10207758130776636_3950439667800385923_o

I’ve been working since 2009 and focused a lot to achieve my goals and until now I haven’t achieve my goals. Minsan yung mga dapat mong i-prioritize yun pa ang nawawala sa picture.

Few days ago, I was able to see a post from my colleague and I saw her picture with my former teacher sa OJT. Naalala ko yung buhay ko dati bilang estudyante. I was about to graduate then when I lost my grandmother. I felt that I lost everything. I remember noong nag-o-ojt ako, there were times na kahit may family ako at relatives, wala akong baon kasi naubos ko na yung allowance ko. Then, darating si Ma’am Mercy , bibigyan ako ng pagkain para makapag-lunch ako. I’m not saying na nagkulang yung family ko pero kasi nahihiya akong humingi sa mga Parents at Tito’t Tita ko. I won’t forget yung pritong dalagang bukid na may kasamang labanos at kamatis. That time feeling ko, sa buong buhay ko ngayon lang ako nakaranas ng ganitong hirap. Everytime na naalala ko yung eksena sa buhay ko. Pero salamat kasi kahit papaano naranasan ko sa buhay ko na there is still hope.

12345551_10205601730107967_6889918207105419211_nI was able to graduate and experienced yung maabutan ng ulan after the interview. Yung masira ang sapatos dahil sa paglalakad para lang makahanap ng work. Finally after few months I got hired in a university. Here I was able to meet new friends na later naging family na rin ang turing ko sa kanila. Nandyan yung parang parents ko na kasi lagi akong pinapayuhan at ginagabayan din ako. Sa work din ako nakaranas ng true love (True love talaga? Hopia naman ako hahahaha…)

True love? Siguro.

I can still remember the first day na nakilala ko siya. Wearing black dress, red lipstick at friendly na aura. Di ko malilimutan yung araw na iyon. As time goes by, we got closer to each other. She was ther to comfort me tuwing malungkot ako or worried. She’s there to support me in different things and plans I make. There were times that I didn’t recognize her presence or I chose to recognize her just to hide my feelings for her. After more than three years, nagkaroon ako ng lakas ng loob to confess my real feelings pero I believe late na. Late? Oo late na ako. Ang dami ng oras  na sinayang ko to tell the things and feelings na dapat di ko tinago. Few months after I tell her everything, God gave me 1 week, YES, isang linggo lang ang binigay sa akin to prepare my self. God took her away from me. Kinuha sa hindi inaasahang panahon at pagkakataon.

26962281_10211310890593411_6629183283935151944_oNasaktan ako noong iwan ako ni Nanay (lola ko) pero iba ang sakit ang naranasan ko noong mga araw na iyon. Daig pa ang sakit na naramdaman ko noong unang beses ako makipagsuntukan. Mas masakit pa sa palo na naranasan ko noong bata ako. Siguro kaya masyadong masakit kasi di ko naibigay kung anong nararapat para sa kanya. Sa sobrang sakit, daig ko pa ang mga relatives niya sa pag-atungal sa burol nya.

Yung huling gabi ng lamay niya na ata ang pinakamahabang gabi sa buhay noong mga panahong iyon.Siguro kung di ako naging duwag na masaktan noong una pa lang, baka sakaling mas iba yung level ng pain.

There are several things that I have learned in my experiences.

First, don’t forget your past. Kung ano ka man ngayon, iyon ay dahil sa mga bagay sa nakalipas na humubog sa pagkatao mo. Yung mga maliliit na bagay mula sa nakalipas o mga bagay na wala sa ibang tao ay maaring may malaking epekto sa iyo sa hinaharap

Time flies. Bawat minuto ng buhay mo ay may halaga. Di maibabalik, di mapapalitan. Value time as you value your life.

People come and go. Hindi lahat ng oras pwede mo makasama ang mga taong gusto mong makasama. Some of them may stay but others will leave.

Fall in love. Don’t be afraid to fall in love. Take chances. Don’t be afraid to find love. Everyone has his/her love story to write.

Be Brave. Be brave if ever the love will not be returned on the way you give it to others. Walang masama kung masaktan o madapa ka man basta mahalaga ay matuto kang tumayo at magpatuloy sa paglalakbay.

Leave something for yourself. Huwag mong ibigay lahat, magtira ka para sa sarili mo! Lagi natin itong naririnig at importante talaga na maglaan para sa sarili. You cannot give something that you don’t have. Di mo maibibgay ang isang bagay na matagal mo nang pinakawalan o sinayang. Paano mo ibabahagi ang isang parte ng buhay mo kung naibigay mo na pala ito sa iba. Learn to value your “SELF”.

12916276_10206409299216690_1653560219319302483_o

As I look back on my past, things have changed. There are things that I cannot repeat nor replace. Some memories may remain forever but there are some which are meant to be forgotten. The important thing is, looking back is way for a person to reach the goals in his/her life.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

kailan ba magtatapos ang isang paglalakbay na walang tiyak na paroonan maliban sa kagustuhang makarating sa sariling pangarap.   paano matatapos ang isang paglalakbay kung sa gitna ng iyong paglalakad ay magbago ang iyong isip at  pinili mong mag-ibang daan.   ano ang kahahantungan ng isang paglalakbay kung hindi mo magawang ilakad ang isa sa […]

Saranggola

minsan ay may musmos

nangarap magpalipad

ng isang mumunting

saranggola sa kawalan

 

tangan ang patpat

kanyang binuo

katawan ng saranggola’t

masinsing hinubog

 

kasabay ang pisi

mga bahagi ay pinagtali

upang sarangola’y tumibay

laban sa hanging nalulumbay

 

ngunit kahit anong gawin

saranggola’y di kayang paliparin

sapagkat ihip ng hangi’y

matindi ang dating.

 

sa lakas ng ihip

napigtal sa pagkakatali

ang pagpalipad saronggola

ngayo’y tila naging sawi

 

kaya ika’y aking nilapitan

luha mo’y dali-daling pinunasan

at isang mahigpit na yakap

ang sa iyo’y pinalasap

 

tayo ay lumikha

ng panibagong obra

saranggolang mas pinagtibay

ng labidalawang taong nating pagsasama

 

sabay tayong humarap

sa hanging mailap

at ating mga pangarap

ngayo’y kikislap

 

ngayon aking anak

ikaw na ang humawak

sa ating mga hangad

aasahan kang tutupad

 

kahit atiing mga pangarap

lumipad at hindi  matutupad

alam ko na muli kang uuwi

upang kalimutan ang pighati

 

dahil ang paglalaro natin

kahit dito na magwawakas

ako’y panatag sapagkat ikaw anak

ang gagawa ng bagong bukas.

 

paliparin mo ang iyong sarangola

na binuo mo mula sa diyaryo

na sa iyo’y nagpadusa

dahil ikaw lamang ang nag-iisang anak ko.

 

 

Hindi ko maikukubli sa aking sarili ang poot na aking naramdaman sa naganap na hostage drama kahapon. alam kong ito ay sumugat hindi lamang sa mga puso ng mga taong kasangkot sa sitwasyon kundi pati na rin sa mga mamamayang nakasaksi sa pangyayari sa tulong ng Mass Media. Ako mismo ay nagalit kay G. Mendoza dahil sa kanyang ginawa habang pianonood ko ang balita.

Alam ko na masakit mawalan ng isang importanteng bahagi sa ating buhay. Alam ko na mali ang ginawa ni G. Mendoza ngunit naramdaman ko tunay niyang saloobin noong aking muling balikan ang mga larawan mula sa internet. Mababanaagan ang isang taong may pagmamalasakit sa kanyang kapwa kahit siya nasa kalagitnaan ng kanyang paghihimutok.

Huwag sana ninyong husgahan ang buong sambayanan dahil sa pagkakamali ng isang mamamayan bagkus ay unawain at alamin ang katotohanan. Huwag naman sanang idamay ang mga kapwa namin na walang kaugnayan sa pangyayari. Hindi kinakailangang pati ang mga Pilipino at ang bansa ang bigyan ng isang titulong hindi naman kararapat-dapat.Ganoon na lamang ba ang pagtingin ninyo sa amin. Marahil nabubulagan kayo dahil madugong pangyayari pero sana po sa paglipas ng panahon unti-unting maghilom ang sugat na nagmarka hindi lamang sa inyong mga puso kundi lalo na sa aming mga Pilipino. Kung kayo po ay nasaktan dahil sa pangyayari,mas nasasaktan po dahil alam namin na ang isang kapwa namin ay nakagawa ng kasalanan.

Hindi po namin kayo masisisi pero gagawa kami ng paraan upang linisin ang putik na sa mga mukha namin ngayon ay nakaguhit.

Dalagang ina

Akala ko’y masarap,
Mabuntis pala’y mahirap
Dahil hindi lahat ng pangarap
Ay masayang nagaganap.

Sa paglilihi’y
Marami kang mahihingi.
sa panganganak,
Ika’y mapapatili.

Sa umaga ika’y maloloka,
Madududwal ka kahit nasa kama.
Paa mo’y mamamanas at,
Dugo mo’y tataas.

Tapos, katawan mo’y masakit,
At para kang inipit
Dahil sa pagod at tahi na
Masakit kung humahapdi.

Marka’y mananatili,
Bunga ng kamot ng daliri.
Zebra’y mawawaksi,
Sa tiyan mo’t kili-kili.

Akala ko’y matatapos na
Sa panganganak ay giginhawa
Ngunit umpisa pa lang pala
Ng isang mahabang krusada.

Habambuhay kang itatangi,
Magiging inang mabuti,
Dahil ika’y magpapalaki
Ng bunga ng masayang pagkakamali.

menopose na ako…

akala ko’y meron pa,
pulang mantsa sa puti kong palda
ngunit wala na palang natira,
dahil ako’y tumatanda na.

nagiging masungit,
minsa’y bugnutin,
ganito pala ang ugali,
kapag natira’y mumunting ihi.

Tapos na ang maliligayang araw,
dahil nabibilang na ang aking mga araw.
dahil sa kumupas na,
ang pulang mantsa sa aking palda.

Sana aking maibalik,
buhay kong kapana-panabik
upang hindi na ako hihibik
sa gabing malamig.

balat ko’y nangungulubot,
katawan ko’y natutuyot,
dahil hindi na ako maiiyot,
ng asawa kong malimot.

ako’y may hiling,
dalangi’y sana’y dinggin,
na ako’y pagpalain
isang round pa ay kakayanin.

pero hindi na ako magpupumilit,
at baka mga apo ko’y magalit,
sa pagnanais ulit,
magbuntis pa kahit huling hirit.

at ngayo’y lola mo’y kupas na,
hindi na ulit makapagpipinta,
isang larawang kay ganda,
sa puti kong palda.

Regla lang pala!

ako’y nagitla,
sa aking nakita,
Mumunting pula,
Sa puti kong palda.

kaba, takot at hiya
iyan ang aking nadama
dahil ito ang una
na ako ay makakita.

dali-dali akong umuwi,
tagaktak itong aking mga pawis.
hindi ko alam ang gagawin,
basta kailangan kong magmadali.

sa hagdan,
patungo sa aming pintuan,
aking dinanatnan,
ina kong nananahan.

agad ko siyang linapitan,
tinanong at inusisa,
kakaiba ba ang aking nakita?
bakit may ganito sa aking palda?

Ako’y pinatahan,
kinuwentuhan
at pinaliwanagan
ni inay na aking kapisan.

sa panahong ito,
aking nadama,
ang tunay na halaga
ng pagiging dalaga.

Tumatak ang salita ni ina
sa isip ko’t kaluluwa,
dahil dapat aking ikaligaya,
ang pagiging isang tunay
at ganap na DALAGA.

Tag Cloud